Nie tak dawno na Blogu Taktycznym wynikła mała dyskusja o ukrytej tożsamości blogerów, która to dyskusja z luźnej wymiany myśli w komentarzach przerodziła się w osobną notkę. Niemniej nie chcę pisać o tym samym, co Slawkas - potrzeba anonimowości przy pisaniu w sieci jest rzeczą na tyle oczywistą, że nie ma co się nad tym dalej rozwodzić... Ale podczas tej dyskusji zacząłem się zastanawiać, czy jest jakaś szansa, abym został rozpoznany przez moich sieciowych znajomych. Oczywiście - szanse są, ale jak duże? Komu chciałoby się szukać? Mi z całą pewnością nie.

Ale sam problem anonimowości nurtował mnie od jakiegoś czasu, a pomysł na tę notkę tłukł mi się pod czaszką, aż postanowiłem go z siebie wyrzucić. A skłoniły mnie od tego ostatecznie ostatnie wypadki z Niemiec.

Młody chłopak pewnego dnia wszedł do szkoły i otworzył ogień. Potem wyszedł z budynku i kontynuował krwawą łaźnię. Posłał do Abrahama na piwo 15 osób. Mówi sie, że zainspirował go jakiś facet z US&A, który niecałą dobę wcześniej wystrzelał okrągłą dziesiątkę przypadkowych ludzi, zanim palnął sobie w łeb. Oczywiście, w takich wypadkach media wyciągają podobne zdarzenia z przeszłości - a to ostatnię tego typu rzeź w Finlandii, a to ostatnią taką rzeź w Niemczech. Zawsze ten sam schemat - uczeń bez najmniejszego ostrzeżenia, bez żadnych wcześniejszych sygnałów, pewnego dnia przychodzi od szkoły z pistoletem. Wszystko to zaczeło się jak większość poronionych mód (no, może poza Pokemonami) w US&A, gdzie w 1999 roku w Columbine dwóch chłopaków wybiło 12 osób, zanim walnęli po samobóju (historię tę przedstawił artystycznie w swoim filmie "Słoń" Gus van Sant, a nieco wcześniej swoim lewicowym...ups - DEMOKRATYCZNYM - serduszkiem przyjrzał się jej Michael Moore w "Zabawach z bronią").

Wieki temu, gdy w Polsce sprzątano po powodzi tysiąclecia, a w startujących dopiero faktach przeklinał Tomek Lis zamiast Kamila Durczoka, w TVN w takich przypadkach zazwyczaj pokazywało się sąsiadkę sprawcy, która zawsze tym samym, pełnym szoku tonem mówiła "to był taki spokojny chłopiec". No, ale wtedy "Fakty" to był taki bardziej "Fakt" Było - minęło.

Co ma piernik do wiatraka? W jaki sposób mój umysł powiązał niewinną dyskusję o pseudonimach blogerów z krwawymi zajściami w szkołach na całym świecie? 

Jest tu pewien element wspólny - anonimowość. Ci kolesie nigdy wcześniej nie rzucali się w oczy. Nie było o nich głośno, Żyli spokojnie, obok swoich przyjaciół, rodziny, wrogów...aż pewnego dnia zaczynali strzelać. My też jesteśmy anonimowi - i nikt nie wie, co tak naprawdę w nas siedzi. Nie mówię, że finwe z Cytadeli nagle pewnego dnia stworzy czarną dziurę. Nie mówię, że Slawkas z Taktycznego pewnego dnia zamieni swoje narzekanie na Lecha Kaczyńskiego w czyn, przy pomocy karabinu albo siatki granatów. I nie mówię, że mój pseudonim blogowy pewnego dnia nie obróci w kupę gruzu jakiegoś szklanego drapacza chmur. Ale kto zaręczy, że tak być nie może? Na blogi takie jak mój wchodzi się, żeby poczytać o tym, co autora wkurza, bawi, rozczula - ale ciągle ma się niejakie wrażenie, że za tym ciagiem znaków na ekranie jest człowiek taki sam, jak my. A jeśli tak nie jest? Jeśli nawoływanie do wybicia feministek (co swego czasu przypisał mi Mariusz) w rzeczywistosci jest realnym planem.

Zresztą opuścmy moje podwórko i rozejrzyjmy się dokoła. Jest nieco blogów, które budzą emocje swoimi treściami. I nie zawsze wiemy, kto je pisze. Nie mówię tu nawet o Kominku, który wierzy, że jak zeszmaci w swoim tekście kobietę, to mu się penis wydłuży. Nie mówię o fanatyku, który jest znany z imienia i nazwiska, a jedynie ksywkę ma...niepokojącą. Nie chodzi mi nawet o feministki, gdzie wiadomo, że to pisze Kazia albo Magda. Ale ich czytelniczki? Za tym śmiesznym, pokręconym nickiem jest kobieta, która uważa mężczyzn za podgatunek. Za tamtym inna, która najchętniej wystrzelałaby kler. A blogi prawicowców? Jest jeden, który wzywa do legalizacji strzelania do lewaków. Są tacy, co w taki czy inny sposób zieją nienawiścią do wszystkic myślacych inaczej, niż oni. I co - powiecie mi z ręką na sercu, że oni tak tylko dobitnie wyrażaja swoje poglądy? Że nigdy nic nikomu?

Nie. Bo są anonimowi. I nic o nich nie wiecie. A oni mogą wiedzieć o Was więcej, niz sami myślicie. I nie łudźcie się, że nie zechcą zrobić użytku z tej wiedzy.

Pamiętacie "Fight Club"? Film lub książkę, bez znaczenia. Brygada przegranych gości, którzy postanowili urządzić świat po swojemu. Wysadzajac go w powietrze. To nie byli multimiliarderzy, z jakimi walczy Bond. To nie byli szaleni naukowcy, konstruujący niebieskie promienie śmierci. To byli kelnerzy, ogrodniczy, sprzątacze. Ludzie, któych widzimy codziennie. Którzy dla nas pracuja. Których czasem nawet nie zauważamy. A oni wiedzą wszystko. Wiedzą, gdzie mieszkamy. Kiedy jesteśmy w domu. Co jemy na obiad. Z kim śpimy. Gdzie pracujemy. I niewykluczone, że coś w nas ich wkurza. I równie niewykluczone, że po pracy logują się w necie jako ****** i pokazuja swoje prawdziwe oblicze. Ale my ich nie szukamy, nie sprawdzamy, nie traktujemy poważnie. Ba, czasem nawet podziwiamy - za to, że dobitnie potrafią powiedzieć to, co innym politpoprawność wpycha gardłem aż do żołądka, gdy tylko nieprawe mysłi przemkną im przez głowę. 

Zapewniam Was, moi mili Czytelnicy, że każdego z nich sąsiadka uważa sa miłego człowieka.

Może jestem Twoim sąsiadem. Może uczę Twoje dziecko. Może podrywam Twoją córkę. Może siedzę dwa biurka dalej. Może jestem Twoim prawnikiem. A może szefem. Może pracujęw kadrach i wypłacam Ci pensję. A może w IT i dbam o Twoje maile. Może kupujesz u mnie codziennie rano bułki. A może ogladasz mnie, jak prowadzę wieczorny dziennik. Może kupiłeś moją płytę. A może rzucasz mi do kubeczka drobne, gdy zaczepiam Cię na chodniku. Może spowiadasz mi się. A może jestem Twoim lekarzem.

Nazywam się Wesoły Terrorysta. Czy wiesz już, kim jestem?