W niedzielę wybraliśmy się z Najmilejszą do kościoła na wieczorną mszę świętą. Msze te są o tyle ciekawe, że w ich przygotowanie i oprawę spory wkład mają parafialne grupy młodzieżowe - co z kolei przekłada się na (przykładowo) ciekawsze aranżacje piosenek.

Tak było i tym razem, młodzieżowy zespół grał wesoło (choć przeszkadzała mi jakaś taka przerośnięta grzechotka, albo rura z grochem...), aż do momentu po komunii. Wtedy się zaczęło to, co kiedyś już z Najmilejszą przeżyliśmy i czego chcieliśmy uniknąć. A potem było jeszcze lepiej.

Jedna z członkiń zespołu zaczęła...wybaczcie mi mój brak wiedzy w tym zakresie, ale najlepszą nazwą będzie "freestyle'owe uwielbienie". Ot, w rytm jakiegoś plumkania (żadna konkretna melodia) pani poczęła wychwalać Chrystusa - ale cała jej przemowa szła bezpośrednio z jej głowy. Dlatego właśnie całość to było przerzucanie trzech słów: miłuję, uwielbiam, wielbię. W najrozmaitszych kombinacjach. Po kilku minutach człowiek widzi, że koleżanka się zapętliła i jeśli cwany programista nie włożył tam jakiegoś warunku do przerwania pętli, ta litania będzie trwać w nieskończoność. Żeby to jeszcze była jakaś piękna przemowa, od której kolana same się zginają, ręce składają, a łzy napływają do oczu. Ale nie! Ciągle te trzy słowa. No, czasem jeszcze dodane "jesteś wielki". Aż chciało się powtórzyć za nieśmiertelnym Monty Pythonem - naprawdę jesteśmy pod wrażeniem, tu, na dole.

No, ale to nie było wszystko. Za wielbiącą siostrą stanęły trzy dziewoje i zaczęły...machać flagami. Takimi szturmówkami, jak na koncertach rockowych. I nie łudźcie się, że jakoś im to składnie wychodziło, albo miały w tym wprawę. Robiły to w sposób skrajnie niezsynchronizowany, tak jakby jedna przekazywała wiadomość do sąsiedniego galeonu, druga starała się posadzić F-16 na płycie lotniskowca, a trzecia była na koncercie Ich Troje.

A kazanie wygłosi brat Michał... przepraszam na chwilę, oślepłem.

Nawet nie wyobrażacie sobie, jak coś takiego potrafi rozproszyć człowieka podczas mszy. Całe skupienie szlag trafia, bo wpierw starasz się nie skupiać na kiczowatości takiego spontanicznego wychwalania (jakkolwiek chwalebnego, niemniej bez klasy...), a potem rozglądasz się niespokojnie, czym jeszcze może zaskoczyć młodzież, skoro już teraz stara się sprowadzić na ziemię jakiś samolot? Zdaję sobie sprawę, że może dawno mnie nie było na tej mszy, ale żeby aż tak rewolucjonizować celebrę? Poczułem się jak w jakimś "Mam talent" i zacząłem się zastanawiać, co będzie dalej? Szczudlarze? Połykacze ognia? A skoro tak, to czy ta "uwielbiaczka" w transie nie mogłaby wychwalać Jezusa jakoś inaczej? Pantomimą może? Albo origami... W ostateczności stepowaniem.

W dzisiejszych czasach ludzie wyznają McWiarę, więc chcą McKościoła. Taki jest wymóg czasów, więc to rozumiem. Chcą szybszych mszy późnym wieczorem, prostych kazań, podajacych na tacy odpowiedź na pytanie "jak żyć" oraz wesołych pieśni, które można nucić pod nosem. Nie jestem z tych przedsoborowych fanatyków odcinających się od ołtarza w formie stołu czy liturgii w językach narodowych i cieszy mnie taki stan rzeczy. Ale trzeba uważać, żeby nie "przefajnowac". Bo wtedy zamiast skupienia wychodzi zwykła...